Нябёсы
расцвіталі на зямлі,
І ў нябёсах кветкі зорак ззялі,
Зямныя
рэкі ў зорныя плылі
І
з Месяцам спявалі.
Нябёсаў
ільняныя далі
Сваёй
сінечай поле абдымалі,
Сярпы
вясёлак жыта зорак жалі,
І
золкі жніцы складвалі ў снапы.
Сузор'я
на чароўных дрэвах,
Здаецца,
гнёзды пазвівалі
І
ўсех угору да сябе гукалі,
Само
сэрца з грудзей выціналі.
Вятрыскі
роўна з поўдзеня ўставалі,
Пачуўшы
моц нябёс ў крыві,
Яны
няслісь, раслі, гулі,
І
Боскай ласкай землю мілавалі.
20 июля
2009 г.
